اکرم و نسیم

مدت هاست اینجا ننوشتیم. نسیم دوباره مامان شده. این باعث شده که حسابی سرش شلوغ بشه و وقت نداشته باشه برای کارهای جانبی. اکرم هم که هزار تا کار سرش ریخته. تنهایی نوشتن اینجا صفا نداره. یه روزهایی چقدر زندگی هردوتامون شبیه هم بود و تجربه ها مون مشابه بود. وقتی جدا شدیم تو برگشتی نزدیک خانواده و من هم برا خودم چرخیدم و سر ازینجا در آوردم. الان دوتا زندگی متفاوت داریم. هر دوتاش خوبه. شاید این یکی از آخرین پست های این وبلاگ هست. حداقل تا یک مدت ما دیگه اینجا نمی نویسیم... بخوانید...

از قشنگی های وبلاگ زندگی کلمه یکیش این ه که بعد چندین سال با اکرم برین کنفرانس توی دانشگاه محل تحصیل خودتون و دو روز تمام رو دو تایی با هم باشین و کلی آدم های قدیمی، دوست ها و استادها و ... رو ببینین و یاد گذشته ها بیفتین و فکر کنین که برگشتین به چهارده پونزده سال پیش... انگار که این گپ چندین ساله هیچوقت وجود نداشته. این کنفرانس دو روزه به اندازه چندین روز بهم انرژی و حس خوب داد. اکرم مرسی که بودی....

از وبلاگ خوبی کلمه های دیگه ی وبلاگ زندگی کلمه این ه که دوستت و همسرش از کیلومترها دورتر بیان خونه ت و چند روز رو کامل با هم باشین. شب ها دوتایی تا دیر وقت بیدار بمونین و حرف بزنین. صبح ها سر صبحونه از ریز و درشت بگین و بشنوین. با هم برین این ور و اون ور و خلاصه دو تایی کلی با هم خوش باشین. مرسی از همسر خوبش به خاطر سعه صدر و بزرگواری که به خرج داد :) و مرسی از صبا به خاطر همراهی قشنگش :*...

یه وقتایی حس اینکه از خوب بودنت سو استفاده شده می تونه خیلی ناراحتت کنه. این قدری که ممکنه به خودت بگی وقتی خوب بودنت رو متوجه نیستن و هیچ ارزشی براشون نداره پس چرا خوب باشی. می تونی تو هم رفتاری رو که رایج تر هست داشته باشی بدون هیچ توقعی. اما می بینی در عمل نمی تونی. نمیشه. با همه ضربه های عاطفی که خیلی وقتا از رفتارم و از پایبندی به اصولم دیدم اما در نهایت خوشحالم که می بینم نمیتونم یه خط قرمزهایی رو رد کنم و یه اصولی رو که به طور ذاتی برای خودم تعریف کردم رو زیر پا بذارم. یه جا جمله ای خونده بودم با این مضمون که حماقت بزرگی ست که انسان به منظور برنده شدن در بیرون از درون ببازد. و من خوشحا...