اکرم و نسیم

تصور کن یه آخر هفته معمولی رو گذرونده باشی. آخر هفته ای که پنج شنبه ش رو باید برای یه کاری می اومدی سرکار و بقیه ش هم معمولی گذشته. به خاطر سرمای هوا و باد و بارون نتونستی بری یه گشت و گذار. و خلاصه به روال معمول و مثل هر روز معمولی گذشته. در آخرین ساعات جمعه هم یه دل گرفتگی و بغضی هم اومده باشه سراغت طوری که بعد از مدت هاااااااااااا کلی گریه کردی و با گریه و بغض خوابت برده باشه و صبح شنبه که داری میری کلاس از چشمای به شدت پف کرده ت تعجب کنی. میری کلاس و بعد که میای اتاقت آبدارچی برات یه بسته پستی می آره... و توش چیه؟ یه هدیه خیلی زیبا به همراه یه نامه ساده و پر از محبت. از طرف کی؟ از طرف یکی...

در سومین روز کاری از سال جدید خبر فوت بهترین استادمون که مدتی بود دچار کسالت بود، ما رو عمیقا متاثر و غمگین کرد. روزهای تلخی بود. و البته هست. باور این که استادم دیگه نباشه خیلی سخته. چون هر لحظه باشه و هر کاری بخوام بکنم ناخودآگاه یادشون و حرفاشون برام زنده میشن. درس دادن و کلاس رفتن که سخت ترین کار ممکن بود. همین جوری هم همش یادشون میفتم. چون برام یه معلم اخلاق بودن. در هر زمینه ای از زندگی همیشه حواسشون بهمون بود و توصیه های پدرانه شون همیشه کارگشا و به یاد موندنی بود. به هرحال اما زندگی باز هم جاری ه. روزگار خیلی بدجنس ه. ما باز هم زندگی می کنیم و کلاس می ریم و همه کارامون رو انجام میدیم....

دیروز خیلی خسته بودم. تمام روز یا دراز کشیده بودم یا نشسته بودم و هیچ کاری نکردم. دیشب تا صبح خواب می دیدم دارم تو لندن گردش می کنم. خواب خیلی خوبی بود... جزیره های زیبا که با قایق از کنارشون میگذشتم و تصویرشون تو ذهنم حک می شد. خیلی حس خوبی بود. بعد به طور اتفاقی یکی از همکارانمو دیدم. توی یه کافه نشسته بود و نشستیم صحبت کردیم. گفت میخواد سوغاتی بخره و دنبال رنگ سبز سیدی هست. انگار میخواست بده به مخاطب خاصش. ولی هرچی گشتیم پیدا نکردیم. بهش گفتم اینم رنگه تو دنبالشی؟! گفت آنچه یافت می نشود آنم آرزوست. امروز بهش گفتم خوابمو. کلی خندید و به رو نیاورد. آدم مرموزیه. بیصبرانه منتظر مسافرت اخر هف...